Θάνατος παιδιού και διαχείριση από την οικογένεια

Θάνατος παιδιού. Και τώρα τι;

Εκεί που τελειώνουν τα λόγια.

Όταν στέκεσαι μπροστά σε ένα άσπρο, μικρό φέρετρο, σου κόβονται τα γόνατα. Όσα ράσα κι αν φοράς, όσα βιβλία κι αν έχεις διαβάσει, εκείνη την ώρα είσαι ένα τίποτα.

Βλέπεις μια μάνα να χτυπιέται και έναν πατέρα με άδειο βλέμμα, να αποχαιρετούν ένα παιδί που το έλιωσαν οι χημειοθεραπείες και οι πόνοι. Δεν υπάρχει λογική εδώ. Ο γονιός δεν γεννήθηκε για να θάβει το παιδί του. Είναι κόντρα στη φύση, κόντρα σε κάθε έννοια δικαιοσύνης.

Και κάπου εκεί, εμφανίζονται οι «πρόθυμοι» με τα εύκολα λόγια:

«Ο Θεός ήθελε άλλο ένα αγγελούδι»

«Κάνε κουράγιο, ήταν θέλημα Θεού».

Αυτά τα λόγια δεν είναι παρηγοριά. Είναι μαχαιριές. Ο Θεός δεν σκοτώνει παιδιά με καρκίνο για να στολίσει τον ουρανό. Όταν ο πόνος ξεχειλίζει, το μόνο σωστό πράγμα που έχεις να κάνεις είναι να βουλώσεις το στόμα σου. Κάθεσαι δίπλα τους, σιωπάς και κλαις. Τίποτα άλλο.

«Παπά, τα έχω πάρει με τον Θεό»

Μου το λένε συχνά οι γονείς μέσα στο πένθος. Και η απάντηση είναι μία: «Καλά κάνεις».

Φώναξε, χτύπα το χέρι σου στο τραπέζι. Ο Χριστός πάνω στον σταυρό ούρλιαξε «γιατί με εγκατέλειψες;». Δεν θα παρεξηγηθεί ο Θεός επειδή πονάς. Αντέχει τις φωνές και τον θυμό σου.

Το πιο άγριο πράγμα μετά την απώλεια είναι οι ενοχές:

«Τι δεν είδα;»

«Γιατί δεν αλλάξαμε γιατρό νωρίτερα;»

«Μήπως φταίω εγώ;»

Κόψτε το. Δεν φταις εσύ. Καμία αρρώστια δεν είναι τιμωρία. Του έδωσες όλη σου την ψυχή μέχρι την τελευταία του ανάσα.

Δεν υπάρχουν μαγικά φάρμακα για να σβήσει το πένθος. Το σπίτι θα μείνει άδειο, τα παιχνίδια του θα πονάνε όπου κι αν πέσει το μάτι σου, και η πληγή δεν θα κλείσει ποτέ. Απλώς μαθαίνεις να περπατάς κουτσαίνοντας.

Για όσους πιστεύουμε, η μόνη ελπίδα είναι ότι αυτό το παιδί δεν έγινε χώμα και μηδέν. Τέρμα οι οροί, τέρμα τα χειρουργεία. Ανασαίνει ελεύθερα και περιμένει.

Όλα τα άλλα περισσεύουν. 

Αν θέλετε να βοηθήσετε μια οικογένεια που θρηνεί, μην τους φορτώνετε με κηρύγματα, πηγαίντε ένα πιάτο φαγητό στο σπίτι, κρατήστε τα αδέρφια του παιδιού για λίγες ώρες, γιατί μέσα στο δράμα συχνά μένουν αόρατα.

Μείνετε εκεί όταν σβήσουν τα φώτα της κηδείας και αρχίσει η άγρια, μοναχική σιωπή του σπιτιού.

Κείμενο:

Πατέρας Δημήτριος Πιττάκης

Αντιπρόεδρος ΝΕΜΕΣΙΣ